Utylizacja radu 226 z ośrodka onkologicznego – ocena narażenia personelu - Andryskowski, Grzegorz (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2007)
226 Ra znalazł zastosowanie w terapii onkologicznej ze względu na długi okres połowiczego rozpadu i rodzaj emitowanego promieniowania. Po wielu latach stosowania zastąpiono go izotopami krótkożyciowymi, charakteryzującymi się mniejszą radiotoksycznością. W niektórych ośrodkach onkologicznych nadal przechowuje się 226 Ra pomimo niestosowania go w terapii. Niezbędnym warunkiem odebrania radu przez Zakład Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwórczych jest konieczność zatopienia posiadanych źródeł w szkle, co wiąże się z bezpośrednim narażeniem pracownika na napromieniowanie. Celem pracy jest zapoznanie się z problemem utylizacji radu na podstawie własnych doświadczeń, co ułatwi przeprowadzenie tych czynności w innych ośrodkach onkologicznych w Polsce. Po przeprowadzonej analizie wstępnej wyliczono, że osoba pracująca przez 3 godz. w odległości 50 cm od nieosłoniętych 72 źródeł radu 226 o łącznej aktywności 31 GBq otrzymałaby dawkę 91,5 mSv. Dawka ta jest ok. 5-krotnie większa od rocznej dawki granicznej (skutecznej) dla pracowników kategorii A, dlatego praca w takich warunkach jest kategorycznie zabroniona. Po zastosowaniu osłony ołowianej, zmniejszeniu mocy dawki (jednoczesne narażenie na aktywność jedynie 5 źródeł) i użyciu poręcznego palnika gazowego (umożliwiającego pracę za osłoną ołowianą) pracownik dokonujący ich zatopienia w szkle otrzymał dawkę 2 mSv. Ocenę narażenia wykonano na podstawie dozymetrii indywidualnej, środowiskowej, pomiarów skażeń i mocy dawek. Warunkiem koniecznym do spełnienia przed przystąpieniem do wykonywania tych czynności była analiza zagrożenia wyliczona matematycznie, pozwalająca określić szczegółowe warunki pracy. W ocenie zagrożenia brano pod uwagę nie tylko napromienienie zewnętrzne, ale również możliwość skażenia zewnętrznego i wewnętrznego. Przed przystąpieniem do pracy wykonano kontrolę szczelności źródeł.