Standardy diagnostyki i leczenia pierwotnej i wtórnej osteoporozy - Horst-Sikorska, Wanda (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2007)
Ze względu na powszechny zasięg występowania osteoporoza stanowi duży problem społeczny. Jest chorobą, która przebiega przewlekle, i niestety, jej pierwszym objawem bywa często złamanie kości. Priorytetowe zadanie lekarzy rodzinnych polega na wdrażaniu skutecznej profilaktyki, a w razie potrzeby odpowiedniej terapii, by zminimalizować ryzyko złamania kości. Zdarzenie takie jest poważnym następstwem choroby, a dodatkowo wielokrotnie zwiększa ryzyko kolejnego złamania. Złamanie kości powoduje ból, długie unieruchomienie, często leczenie operacyjne oraz konieczność kosztownej rehabilitacji. Zwiększa ryzyko wystąpienia groźnych dla życia powikłań (zapalenia płuc, zakrzepowego zapalenia żył, zatorów). Obecnie zidentyfikowano wiele czynników dziedzicznych oraz środowiskowych, mających wpływ na wystąpienie i przebieg osteoporozy. Definicja wg NIH określa osteoporozę jako chorobę szkieletu, którą charakteryzuje rosnące ryzyko złamań w następstwie obniżonej odporności mechanicznej kości. Odporność ta warunkowana jest także jej jakością, wynikającą m.in. z mineralnej gęstości kości. Najczęściej występuje postać pierwotna pomenopauzalna oraz starcza osteoporozy. Postacie wtórne stanowią ok. 10% przypadków i są konsekwencją występowania chorób zaburzających metabolizm kości. Zasady profilaktyki i leczenia osteoporozy obejmują zalecenia zdrowego stylu życia (aktywność fizyczna, nienadużywanie alkoholu, niepalenie papierosów), suplementacji witaminy D3 oraz wapnia. Wobec chorych zagrożonych złamaniem terapia farmakologiczna – obok realizacji ww. zaleceń – jest indywidualnie dostosowana do stanu pacjenta. Wybór preparatu zależy od zaawansowania choroby, schorzeń współwystępujących oraz akceptacji chorego. Niezbędne jest przekazanie informacji, że leczenie będzie długotrwałe, a oczekiwany rezultat to zmniejszenie ryzyka osteoporotycznego złamania kości. Stosowane leki muszą przejść stosowne badania, udowadniające ich skuteczność w redukowaniu złamań kostnych w przebiegu osteoporozy.