Nowotwory, komórki dendrytyczne i sygnał zagrożenia - W. Kowalczyk, Dariusz (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2002)
Choroba nowotworowa jest procesem wieloetapowym i wielonarządowym. Mutacje powodujące transformację nowotworową komórek prowadzą do ich niekontrolowanego wzrostu, naciekania otaczających tkanek i powstawania przerzutów. Naturalne czynniki, które mogłyby działać cytostatycznie, w większości przypadków nie wpływają na zmutowane komórki nowotworowe. Co więcej, mogą negatywnie oddziaływać na inne tkanki, czego efektem jest powstanie dalszych zaburzeń, jak np. miejscowa i ogólna immunosupresja, niedokrwistość, wyniszczenie nowotworowe itp. W 1994 r. Polly Matzinger przedstawiła nową teorię, nazywaną modelem sygnału zagrożenia. Według tej teorii, swoista odpowiedź immunologiczna powstaje w wyniku rozpoznania procesu uszkodzenia tkanek, a nie tylko samego rozpoznania obcej natury antygenu. Zaproponowany przez Matzinger model odnosi się głównie do zagadnień związanych z powstawaniem tolerancji immunologicznej, niemniej jego założenia mogą dotyczyć także immunologii nowotworów, czy pozornie odległej terapii genowej. Ponieważ proces nowotworowy nie jest rozpoznawany w kategoriach zagrożenia przez organizm, komórki dendrytyczne nie ulegają aktywacji. Brak aktywacji komórek dendrytycznych w połączeniu z towarzyszącą lokalną lub/i ogólną immunosupresją powoduje, że nawet silne antygeny nowotworowe nie indukują odpowiedzi immunologicznej, która mogłaby prowadzić do eliminacji komórek nowotworowych. Dostarczenie antygenów razem z sygnałem zagrożenia powoduje natomiast aktywację komórek dendrytycznych i następnie indukcję odpowiedzi na antygeny nowotworowe, która potencjalnie może prowadzić do zniszczenia komórek nowotworowych.