Ocena skuteczności pooperacyjnej radioterapii gruczolaków przysadki mózgowej - Kulińska, Grażyna; Roszkowski, Krzysztof; Windorbska, Wiesława (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 1999)
Przeprowadzono retrospektywną analizę grupy 58 chorych z gruczolakiem przysadki mózgowej, u których stosowano radioterapią megavoltową w Regionalnym Centrum Onkologii w Bydgoszczy od VI 1985 do XII 1994. Podawano dawkę 40-60 Gy/tmax. Dawka frakcyjna wynosiła 180-200 cGy/tmax. Stosowano technikę 3 pól. Leczenie napromienianiem pozwoliło uzyskać poprawę pola widzenia u około 80 proc. chorych z dominującymi objawami wzrostu miejscowego gruczolaka przysadki. Lokalną remisję guza 5-letnią (potwierdzoną badaniem TK) uzyskano u 88,8 proc. chorych. Odsetek trwałych wyleczeń zwiększył się istotnie po podaniu dawki całkowitej powyżej 45 Gy. Zwiększenie wielkości pola napromienianego powyżej 36 cm 2 nie poprawiło lokalnej kontroli guza. Poprawa kliniczna nastąpiła u wszystkich chorych z objawami akromegalii, prolaktynemii i choroby Cushinga. Około 90 proc. chorych poddanych radioterapii wymagało substytucyjnego podawania tyroksyny, glikokortykoidów i hormonów płciowych po około 12 miesiącach od napromieniania. Nie było przypadków martwicy mózgu lub ubytków w polu widzenia spowodowanych radioterapią.