Czy istnieją i jak zmieniają się granice leczenia chirurgicznego miejscowo zaawansowanego i rozsianego raka nerki (metastatic Renal Cell Cancer – mRCC) - Borkowski, Andrzej (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2007)
Przed erą immunoterapii wyniki leczenia chirurgicznego mRCC były złe. 53% chorych przeżywało 6 mies., 43% – rok, 26% – 2 lata i 13% – 5 lat. Na przeżycie korzystny wpływ miały przerzuty tylko do płuc, nieobecność wznowy miejscowej lub przetrwałego guza i długi okres między pojawieniem się przerzutów a wycięciem nerki. Pojedyncze długotrwałe przeżycia uzasadniały te – heroiczne czasami – operacje, ale w wielu ośrodkach uważano, iż chorzy z przerzutami w ośrodkowym układzie nerwowym, w kościach lub/i wątrobie nie powinni być kwalifikowani do leczenia operacyjnego. Leczenie przerzutów do kości pomagało zwalczać bóle i zapobiegało złamaniom patologicznym. Po skojarzeniu nefrektomii z immunoterapią osiągano lepsze wyniki niż po samej tylko immunoterapii, lub po samej tylko nefrektomii. Przekładało się to na codzienne, rutynowe postępowanie. Na wielu oddziałach urologicznych wycinano nerki zawsze, kiedy było to technicznie możliwe i przekazywano chorych do ośrodków onkologicznych na dalszą immunoterapię lub chemioimmunoterapię. Sytuacja uległa radykalnej zmianie w momencie pojawienia się leków przeciwnowotworowych z grupy inhibitorów kinaz tyrozynowych (sunitinib, sorafenib), inhibitorów mTOR (temsirolimus) czy przeciwciał monoklonalnych VGEF. Wysoki odsetek chorych, u których uzyskiwano przeżycie wolne od progresji, spowodował postawienie pod znakiem zapytania miejsca nefrektomii w nowych schematach leczenia. Wyjaśnienie tego problemu i określenie roli leczenia chirurgicznego w mRCC będzie możliwe dopiero po przeprowadzeniu całej serii prospektywnych doświadczeń klinicznych, które właśnie się rozpoczynają.