Artykuł orginalnyNieoperacyjne zamykanie przetrwałych przewodów tętniczych u mieszkańców terenów wysokogórskich - Białkowski, Jacek; Szkutnik, Małgorzata; Menacho-Delgadillo, Ramiro; Palmero-Zilveti, Enrique (Advances in Interventional Cardiology/Postępy w Kardiologii Interwencyjnej, 2007)
Cel: W pracy zaprezentowano doświadczenia własne w przezcewnikowym zamykaniu przetrwałych przewodów tętniczych (PDA) przeprowadzanym podczas warsztatów szkoleniowych w najwyżej położonej stolicy na świecie – La Paz (Boliwia). Materiał: Obejmuje 10 kolejnych pacjentów z PDA, średnia wieku 14 (1,1–50) lat. U 9 z nich stwierdzono typ A PDA, a u jednego typ E. Średnie ciśnienie w tętnicy płucnej (MPAP) wynosiło 34 (7–80) mmHg, a średnica PDA – 4,9 (1,5–8,5) mm. Jedno dziecko miało dodatkowo zastawkowe zwężenie aorty (AS). Wyniki: U 9 pacjentów w celu zamknięcia PDA zastosowano Amplatzer Duct Occluder (ADO), u jednego odczepialny coil. W jednym przypadku zabieg nie powiódł się, gdyż ADO o rozmiarze 12/10 przeszedł przez PDA o średnicy 6 mm. U 2 pacjentów z szerokimi PDA stwierdzono ciężkie nadciśnienie płucne (PH). U obu wykonany balonowy test okluzyjny PDA (BOT) wykazał 50% redukcję ciśnienia w tętnicy płucnej. W żadnym przypadku po 24 godzinach nie zaobserwowano rezydualnego przecieku przez zamykany PDA. Wnioski: Przetrwały przewód tętniczy u mieszkańców terenów wysokogórskich ma odmienną fizjopatologię (zwykle wyższe wartości ciśnienia płucnego) i morfologię (częste występowanie szerokich PDA) od zwykle spotykanych. W analizowanym materiale obserwowane PH miało odwracalny charakter, a ADO wydaje się optymalnym implantem w przezcewnikowym leczeniu większości tych pacjentów. W krajach, w których występują wspomniane wyżej warunki geograficzne, konieczny jest rozwój kardiologii interwencyjnej jako optymalnej metody leczenia PDA, a nie – jak obecnie – kardiochirurgii.