Artykuł specjalnyŁupież i łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy – patogeneza, obraz kliniczny oraz aspekty terapeutyczne - Wcisło-Dziadecka, Dominika; Lis-Święty, Anna; Trzmiel, Dorota (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2007)
Łupież zwykły (Pityriasis simplex) oraz łojotokowe zapalenie skóry (Dermatitis sebborhoica) to schorzenia o charakterze przewlekłym, zaliczane do grupy chorób łojotokowych, które w ostatnim czasie sprawiają wiele problemów terapeutycznych. Etiopatogeneza obu schorzeń wciąż jest nieznana. W etiologii łupieżu rozważa się możliwość zakażenia grzybem drożdżopodobnym Malassezia spp., pojawienia się zaburzeń hormonalnych, udziału licznych czynników egzogennych oraz nieprawidłowego procesu odnowy komórek naskórka. W patogenezie ŁZS kluczową rolę odgrywa natomiast wzmożona aktywność gruczołów łojowych, pewne zjawiska immunologiczne, nadmierna kolonizacja Malassezia spp. oraz działanie licznych czynników egzogennych. Leczenie tych dermatoz jest długoletnie, często niezadowalające pacjentów, gdyż uzyskana poprawa jest tylko przejściowa. Dostępne preparaty służą głównie do leczenia miejscowego i mają postać szamponów, olejków, płynów lub kremów. Są nimi środki cytostatyczne, keratolityczne oraz przeciwgrzybicze. W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry owłosionej głowy wykorzystuje się natomiast w stanach bardzo nasilonych leki ogólne – retinoidy, antybiotyki, pochodne imidazolowe (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol), a także miejscowe oraz fototerapię. Ważna jest także odpowiednia profilaktyka.