Zastosowanie finasterydu w leczeniu łysienia androgenowego męskiego - Walkowiak, Hanna (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2007)
Łysienie androgenowe typu męskiego występuje u większości mężczyzn po 40. roku życia i stanowi poważny problem psychologiczny. Istotą procesu jest miniaturyzacja mieszków włosowych skóry owłosionej głowy, powstająca w wyniku działania androgenów. Androgeny wywierają duży wpływ na włosy skóry gładkiej i owłosionej. Testosteron działa w tkankach docelowych po przekształceniu do dwuhydrotestosteronu. Znaczną rolę w etiopatogenezie odgrywa enzym – 5-alfa-reduktaza, uczestniczący w metabolizmie testosteronu. Rozpoznanie łysienia androgenowego typu męskiego opiera się na wywiadzie i obrazie klinicznym. Obraz kliniczny jest dość typowy i obejmuje utratę włosów w okolicy czołowo-ciemieniowej. W klasyfikacji stopnia nasilenia procesu chorobowego wykorzystuje się 8-stopniową skalę Hamiltona-Norwooda. Choć leczenie łysienia androgenowego typu męskiego nie zawsze jest skuteczne, ma duże znaczenie psychologiczne. Do leków hamujących łysienie androgenowe należy finasteryd. Najlepsze efekty lecznicze uzyskuje się, stosując 1 mg finasterydu/dobę przez 24 mies. Lek ten jest najczęściej dobrze tolerowany, a pojawienie się objawów ubocznych nie powoduje zazwyczaj konieczności przerwania leczenia.