Pęcherz nadreaktywny w wieku menopauzalnym kobiety – ocena zastosowania leków antycholinergicznych - Pertyński, Tomasz; Wilamowska, Agnieszka (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2007)
Nietrzymanie moczu jest chorobą społeczną, gdyż niezależnie od różnic etnicznych i kulturowych dotyka ponad 5% ogółu populacji. Według Światowej Organizacji Zdrowia jest to jeden z głównych problemów medycyny XXI wieku. Tylko w Ameryce Północnej i w Europie na nietrzymanie moczu cierpi ponad 50 mln ludzi. Zespół pęcherza nadreaktywnego (OAB – overactive bladder) definiowany jest przez ICS (International Continence Society) jako zespół charakteryzujący się nagłą, niepowstrzymaną potrzebą oddania moczu, której towarzyszą skurcze pęcherza moczowego, częstomocz, nokturia, z nietrzymaniem moczu lub bez. Leczenie, już na etapie postępowania wstępnego, polega na stosowaniu preparatów antycholinergicznych, działających na receptory muskarynowe w pęcherzu moczowym. Leki antycholinergiczne są tzw. złotym standardem w leczeniu zespołu pęcherza nadreaktywnego. Podstawowymi stosowanymi cholinolitykami są oksybutynina, tolterodyna, trospin, darifenacyna, solifenacyna. Wymienione leki cechuje różna skuteczność, tolerancja, występowanie objawów ubocznych, dawkowanie. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie obecnego stanu wiedzy i ocena leków antycholinergicznych, stosowanych u chorych z naglącym nietrzymaniem moczu w wieku menopauzalnym.