Artykuł oryginalnyBadanie stężenia rozpuszczalnego receptora czynnika martwicy nowotworów α typu I w surowicy chorych z objawem Raynauda i twardziną układową - Lis-Święty, Anna; Brzezińska-Wcisło, Ligia (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2007)
Celem badania była ocena przydatności określania stężenia rozpuszczalnego receptora czynnika martwicy nowotworów α typu I (sTNFαRI) jako parametru prognostycznego rozwoju i progresji twardziny układowej (ang. systemic sclerosis – SSc). Stężenie sTNFαRI w surowicy oznaczano metodą ELISA u 50 chorych z objawem Raynauda (30 chorych z izolowanym objawem Raynauda, 20 z SSc) i u 15 osób zdrowych. Średnie stężenie sTNFαRI u chorych z objawem Raynauda bez klinicznych objawów chorób tkanki łącznej było znacząco podwyższone w porównaniu z grupą kontrolną (p<0,01), natomiast znacząco niższe w porównaniu z wartością w ISSc i dSSc (odpowiednio p<0,01 i p<0,0002). Średnie stężenia sTNFαRI w badanych podgrupach chorych z izolowanym objawem Raynauda (chorzy, u których stwierdzono obecność przeciwciał przeciwjądrowych i/lub zmiany kapilaroskopowe oraz chorzy bez tych odchyleń) nie różniły się istotnie statystycznie między sobą. Średnie stężenia sTNFαRI u chorych z dSSc były istotnie statystycznie wyższe w porównaniu z ISSc (p<0,0002). Średnie stężenie było także znacząco wyższe u chorych z SSc z szybką progresją zmian narządowych niż u chorych, u których progresja była umiarkowana (p<0,02). W SSc stężenie sTNFαRI dodatnio korelowało ze wskaźnikiem skin score i ujemnie z czasem trwania objawu Raynauda (p<0,05). Wyniki te przemawiają za rolą TNFα i jego rozpuszczalnego receptora typu I w patogenezie objawu Raynauda i SSc. Monitorowanie stężenie sTNFαRI może być przydatne w ocenie aktywności i ciężkości SSc oraz w określaniu ryzyka rozwoju SSc u chorych z objawem Raynauda. Słowa kluczowe: twardzina układowa, objaw Raynauda, rozpuszczalny receptor czynnika martwicy nowotworów α.