Anestezjologia i intensywna terapiaOcena posiewów bakteriologicznych zakończeń cewników zewnątrzoponowych oraz częstości występowania zakażeń miejscowych podczas stosowania analgezji zewnątrzoponowej w odcinku piersiowym – doniesienie wstępne - Misiołek, Hanna; Wilkowska, Jadwiga; Werner, Małgorzata; Wojciechowski, Grzegorz; Kucia, Hanna; Grządziel, Mateusz; Styrkosz, Jan (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2007)
Wstęp: Analgezja zewnątrzoponowa ciągła jest uznaną metodą zwalczania bólu po zabiegach resekcji miąższu płucnego z dostępu przez torakotomię tylno-boczną. Infekcja związana z implantacją cewnika zewnątrzoponowego może być poważnym powikłaniem prowadzącym do zakażenia ośrodkowego układu nerwowego. Celem badań była ocena bakteriologiczna posiewów zakończeń cewników zewnątrzoponowych oraz częstości występowania zakażeń miejscowych związanych ze stosowaniem analgezji zewnątrzoponowej u chorych poddanych zabiegom otwarcia klatki piersiowej. Metody: Przeanalizowano posiewy bakteriologiczne pobrane z zakończeń 30 cewników zewnątrzoponowych, zakładanych w celu prowadzenia analgezji okołooperacyjnej. Cewniki zakładano w odcinku piersiowym kręgosłupa, w warunkach aseptycznych, na sali operacyjnej. Procedura codziennej opieki nad cewnikami prowadzona była według specjalnie opracowanego protokołu. Uczestniczyło w niej 21 osób personelu medycznego (lekarze i pielęgniarki), od których przed rozpoczęciem badania pobrano wymazy z gardła. Następnie próbki poddano ocenie bakteriologicznej. W protokole odnotowywano m.in. przebieg procedury implantacji cewnika, czas utrzymywania cewnika, stan miejscowy skóry, zmiany opatrunku oraz obecność objawów ewentualnej uogólnionej infekcji. Po zakończeniu analgezji zewnątrzoponowej cewnik usuwano z zachowaniem zasad aseptyki, a jego koniec pobierano do badania bakteriologicznego. Wyniki: Średni wiek chorych wynosił 60±2 lata. Cewnik zewnątrzoponowy zakładany był najczęściej do przestrzeni na wysokości Th4–Th5. Czas utrzymywania cewnika wynosił średnio 6,5±1,8 doby. Dodatnie posiewy zakończenia cewnika zewnątrzoponowego obserwowano w 21 (70%) przypadkach, z czego w 13 przypadkach (61,9%) stwierdzono występowanie szczepów Staphylococcus species. Cechy infekcji miejscowej stwierdzono u siedmiorga (23,3%) chorych – tych, u których obserwowano dodatnie posiewy w kierunku szczepów Staphylococcus species. Czas utrzymywania cewnika nie odbiegał od średniej dla pozostałych chorych. Nie zanotowano żadnego przypadku infekcji uogólnionej. 28 (93%) chorych w chwili pobierania zakończenia cewnika na posiew otrzymywało antybiotyki z innych przyczyn. U 17 (81%) osób spośród personelu medycznego stwierdzono fizjologiczną florę bakteryjną w posiewach z gardła, a u czworga (19%) obecność metycylinowrażliwych szczepów Staphylococcus aureus, bez objawów zakażenia. Wnioski: Dodatnie wyniki posiewów zakończeń cewników zewnątrzoponowych są częste u chorych po zabiegach torakotomii – u niektórych spośród tych chorych rozwijają się cechy zakażenia miejscowego. Bakterie występujące w posiewach zakończeń cewników zewnątrzoponowych stanowią głównie fizjologiczną florę bakteryjną skóry. Dokładna ocena powikłań infekcyjnych analgezji zewnątrzoponowej w odcinku piersiowym wymaga dalszych badań.