Chemioterapia wysokodawkowa guzów zarodkowych - koniec czy początek drogi? - Szczylik, Cezary; Żołnierek, Jakub; Leśniewski-Kmak, Krzysztof; Langiewicz, Przemysław; Sarosiek, Tomasz; Z. Pawlak, Wojciech (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2002)
Chemioterapia wysokodawkowa i autologiczny przeszczep szpiku (BMT) lub komórek macierzystych hemopoezy izolowanych z krwi obwodowej (PBSCT), staje się coraz częstszą opcją terapeutyczną w leczeniu ratującym u pacjentów z opornymi na leczenie lub nawrotowymi guzami zarodkowymi (GCT). Leczenie takie może dać ok. 26-57 proc. trwałych, całkowitych remisji, co stanowi pewien postęp w stosunku do tradycyjnej chemioterapii ratującej, która jest w stanie wyleczyć zaledwie 25 proc. takich pacjentów. Również w chemioterapii pierwszego rzutu, u chorych z grupy o złym rokowaniu, zastosowanie takiego intensywnego leczenia powinno dawać nawet o 20 proc. więcej wyleczeń. Takie przynajmniej są wnioski z badań klinicznych II fazy i retrospektywnych analiz porównujących pacjentów leczonych obydwiema metodami (matched-pair analysis). Jednak badania kliniczne III fazy, jak do tej pory nie potwierdziły tej przewagi - ani w przypadku leczenia ratującego, ani chemioterapii pierwszego rzutu. Jakie jest więc w tej chwili miejsce chemioterapii wysokodawkowej i autotransplantacji w leczeniu guzów zarodkowych? Autorzy starają się odpowiedzieć na to pytanie, analizując wyniki opublikowanych badań klinicznych - od pierwszych prób przeprowadzonych jeszcze w latach 70., po zakończone niedawno prospektywne, randomizowane międzynarodowe badanie III fazy IT94. Przedstawiają także własny dorobek - wyniki leczenia chemioterapią wysokodawkową u 15 pacjentów ze źle rokującymi guzami zarodkowymi, którzy otrzymali autologiczny przeszczep szpiku w Klinice Onkologii CSK WAM.