Rola angiopoetyn 1 i 2 w regulacji angiogenezy nowotworowej - Kopczyńska, Ewa; Makarewicz, Roman; Tyrakowski, Tomasz (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2007)
Angiopoetyny, obok czynników wzrostu, enzymów proteolitycznych oraz cząsteczek adhezyjnych, uczestniczą w procesie angiogenezy, także nowotworowej. Angiopoetyny 1 i 2 są ligandami receptora o aktywności kinazy tyrozynowej Tie-2, specyficznego dla komórek śródbłonka naczyń. Za wiązanie angiopoetyn z receptorem odpowiedzialna jest domena karboksykońcowa, natomiast domena aminokońcowa umożliwia ich polimeryzację, konieczną do aktywacji receptora. Angiopoetyny 1 i 2 wykazują podobną zdolność wiązania z receptorem Tie-2, z tym że angiopoetyna 1 (Ang-1) jest agonistą, a angiopoetyna 2 (Ang-2) antagonistą. Angiopoetyna 1 aktywuje receptor przez indukcję fosforylacji tyrozyny, transdukcja sygnału komórkowego odbywa się z udziałem kinaz białkowych, natomiast Ang2 hamuje ten szlak. Funkcje Ang-1 i Ang-2 w procesie angiogenezy są w zasadzie przeciwstawne. Angiopoetyna 1 odpowiada za integralność naczyń przez stymulację migracji i adhezji komórek śródbłonka oraz hamowanie apoptozy. Działanie Ang-2 zależne jest od warunków. Przy braku naczyniowo-śródbłonkowego czynnika wzrostu (ang. vascular endothelial growth factor – VEGF) powoduje regresję naczyń, natomiast w obecności dużych stężeń VEGF stymuluje proces angiogenezy. Szybka proliferacja komórek nowotworowych powoduje miejscowe niedotlenienie. Z kolei czynnik indukowany hipoksją 1a (ang. hypoxia inducible factor 1a – HIF-1a) stymuluje syntezę angiopoetyn, zwłaszcza Ang-2. Niewątpliwie angiopoetyny uczestniczą w regulacji angiogenezy nowotworowej, jednak wyniki dotychczasowych badań zarówno doświadczalnych, jak i klinicznych są niejednoznaczne lub wręcz sprzeczne.