Docetaksel i antybiotyk antracyklinowy w chemioterapii przedoperacyjnej raka piersi. Ocena skuteczności leczenia w zależności od wybranych czynników molekularnych - Szydłowska-Pazera, Katarzyna; Potemski, Piotr; Kubiak, Robert; Płużańska, Anna (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2007)
Wstęp: Do czynników intensywnie badanych pod kątem wartości prognostycznej i predykcyjnej w leczeniu indukcyjnym chorych z rakiem piersi taksoidem i antracykliną należą molekularne markery proliferacji (antygen Ki-67) i apoptozy (białka P53 i Bcl-2). Cel pracy: Wyodrębnienie czynników molekularnych mających istotny związek z odpowiedzią kliniczną na chemioterapię neoadjuwantową docetakselem i antracykliną oraz określenie molekularnych czynników rokowniczych u ocenianych kobiet z rakiem piersi. Materiał i metody: Badaniem objęto 50 kobiet w wieku 37–81 lat z miejscowo zaawansowanym, pierwotnie nieoperacyjnym rakiem piersi, które leczono cytostatykami w Regionalnym Ośrodku Onkologicznym w £odzi od kwietnia 2001 do grudnia 2004 r. Leczenie przebiegało wg dwulekowego schematu chemioterapii zawierającego docetaksel w dawce 75 mg/m2 i antybiotyk antracyklinowy (doksorubicynę – 50 mg/m2 lub mitoksantron – 12 mg/m2). Na podstawie badania przedmiotowego oceniano kliniczną odpowiedź na chemioterapię zgodnie z kryteriami RECIST. Za pomocą metod immunohistochemicznych oznaczono w pooperacyjnych wycinkach z guza ekspresję antygenu Ki-67, obecność białek P53 i Bcl-2 w komórkach raka. Wyniki: U 84% chorych obserwowano kliniczną odpowiedź na leczenie; całkowita remisja (ang. complete remission – CR) – 4%, częściowa remisja (ang. partial remission – PR) – 80%, brak odpowiedzi klinicznej, stabilizacja choroby (ang. stable disease – SD) – 16% badanych. Nie było przypadków progresji choroby (ang. progression of disease – PD). Duża ekspresja antygenu Ki-67 w komórkach raka po chemioterapii wykazywała związek z gorszym efektem leczenia. Względne ryzyko nawrotu choroby zmniejszała obecność białka Bcl-2 w komórkach raka (ryzyko <73%). Związek ze wzrostem (ponad 3 razy) względnego ryzyka nawrotu nowotworu, wykazywały duża ekspresja antygenu Ki-67 oraz obecność białka P53 w komórkach raka, która zwiększała prawdopodobieństwo ryzyka zgonu ponad 3 razy. Wnioski: Skojarzenie docetakselu i antracykliny u chorych na miejscowo zaawansowanego raka piersi pozwala prawie zawsze na osiągnięcie remisji choroby i zastosowanie radykalnego leczenia chirurgicznego. Związek z odpowiedzią na leczenie wykazuje ekspresja antygenu Ki-67. Czynnikami rokowniczymi są ekspresja antygenu Ki-67 oraz obecność białek P53 i Bcl-2 w komórkach nowotworu.