Ocena wyników leczenia złośliwych nowotworów sromu w materiale operacyjnym chorych Kliniki Ginekologii i Położnictwa w Bytomiu - Urban, Andrzej; Wala, Dariusz; Miszczyk, Leszek; Suwiński, Rafał (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2002)
Rak sromu jest nowotworem, który w onkologii ginekologicznej nie znalazł do dzisiejszego dnia spójnego i jednolitego standardu postępowania. Wprowadzane modyfikacje zabiegów operacyjnych zmieniały sposób leczenia nie powodując przełomu w wyleczalności. Analizując postępowanie operacyjne opisywane w piśmiennictwie należy podkreślić tendencję do optymalizacji rodzaju zabiegu oraz skrócenia czasu hospitalizacji. Autorzy przeprowadzili analizę 8-letnich wyników leczenia pooperacyjnego 111 chorych na raka sromu (lata 1992-2000) hospitalizowanych w Oddziale Klinicznym Ginekologii i Położnictwa w Bytomiu oraz Centrum Onkologii - Instytutu, Oddziale w Gliwicach. Oceniono rodzaj podejmowanego postępowania operacyjnego w zależności od stopnia zaawansowania wg FIGO. Oceniono wpływ rodzaju i rozległości zabiegów operacyjnych na czas hospitalizacji, powikłania pooperacyjne związane z długotrwałym unieruchomieniem i specyfiką zabiegu, jak i długość przeżycia chorych. Poddano również ocenie postępowanie pooperacyjne. Oceniono uzyskany pooperacyjnie materiał histopatologiczny oraz liczbę węzłów chłonnych. Średni czas przeżycia chorych wyniósł 2 lata 10 mies. Opisano również zastosowane leczenie teleradioterapią u 4 chorych z rozpoznanym pooperacyjnie rakiem sromu. Analiza powyższych danych pozwoliła sformułować wniosek, że indywidualizacja leczenia operacyjnego w zależności od zaawansowania raka sromu, pozwala na skrócenie czasu leczenia (o ok. 30 proc. w 2 analizowanych okresach) i zmniejszenie odsetka powikłań pooperacyjnych, nie wpływając jednocześnie na długość czasu przeżycia chorych.