Artykuł poglądowySukcesy i porażki badań nad neuroprotekcją w udarze niedokrwiennym mózgu - Mirowska-Guzel, Dagmara; Członkowski, Andrzej (Neuropsychiatria i Neuropsychologia/Neuropsychiatry and Neuropsychology, 2007)
Ze względu na społeczne obciążenie związane z udarem niedokrwiennym mózgu, nadal poszukuje się skutecznych i bezpiecznych form farmakoterapii. Choć wprowadzenie leczenia trombolitycznego stanowiło istotny postęp, to stosowanie tej formy terapii jest możliwe u niewielu chorych. Ogromne nadzieje budzą natomiast leki neuroprotekcyjne, których koncepcja działania oparta jest o procesy związane z niedokrwieniem i śmiercią komórek. Mimo przeprowadzenia ogromnej liczby badań doświadczalnych, z zastosowaniem ponad 1000 substancji o działaniu neuroprotekcyjnym, zaledwie w przypadku kilku z nich można było przeprowadzić badania z udziałem ludzi. Żaden lek nie został jednak wprowadzony na rynek, ze względu na brak udowodnionej skuteczności lub toksyczność. W 1999 r. opublikowano rekomendacje STAIR (Stroke Therapy Academic Industry Roundtable) mające na celu poprawienie metodologii badań eksperymentalnych. Mimo że lek NXY-059 (disufenton) spełniał wszystkie kryteria STAIR i początkowo budził nadzieje na zmniejszenie niesprawności u chorych po udarze niedokrwiennym mózgu, to w trakcie wieloośrodkowych badań klinicznych z randomizacją, przeprowadzonych na potrzeby rejestracji nie udało się wykazać jego skuteczności.