Wskazania do leczenia osób z wysokim ryzykiem złamania kości – logika stanowiska wobec osteoporozy Anno 2007 Światowej Organizacji Zdrowia - Badurski, Janusz E.; Czerwiński, Edward; Marcinowska-Suchowierska, Ewa; Tłustochowicz, Witold (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2007)
Wieloprzyczynowy charakter osteoporozy i wielorakość zmian w kościach nie umożliwia jej rozpoznania w myśl jednolitych kryteriów. Pierwszoplanowym obowiązkiem jest ocena 10-letniego, indywidualnego zagrożenia złamaniem (RB-10), uwzględniającego niezależne i samowystarczające czynniki ryzyka. Należą do nich zaawansowany wiek, uprzednio przebyte złamanie, złamania biodra u rodziców, niski BMI, niska masa kostna, leczenie glikokortykosteroidami, reumatoidalne zapalenie stawów, nikotynizm i nadużywanie alkoholu. RB-10 jest iloczynem ryzyka populacyjnego (RP-10) i liczby ryzyka względnego (RW) indywidualnych niezależnych i samowystarczających czynników ryzyka (RB-10 badanego pacjenta = RP-10 × jego RW). Według Johnella RB-10 poniżej 8% nie wymaga interwencji, powyżej 14% uzasadnia leczenie bez względu na wysokość BMD. RB-10 pomiędzy 8 a 14% jest wskazaniem do badania BMD precyzującego zagrożenie. Celem leczenia jest zmniejszenie zagrożenia złamaniem. W przypadku BMD o T- score powyżej –2,0 tylko niektóre leki wykazują skuteczność, jedyną możliwością redukcji zagrożenia jest wtedy eliminacja czynników ryzyka – tych, na które mamy potencjalny wpływ.