Opieka pooperacyjna u pacjentów w wieku podeszłym

Szybkie i stałe starzenie się społeczeństw Europy oraz Ameryki Północnej zwiększa zapotrzebowanie na wykonywanie różnych typów zabiegów chirurgicznych oraz podnosi wymagania stawiane zespołom terapeutycznym. Kwalifikacja do operacji oraz leczenie pooperacyjne u pacjentów w wieku podeszłym cechuje się wynikającą z wielu czynników specyfiką. Wiek powyżej 80 lat jest obecnie uważany za niezależny czynnik ryzyka wystąpienia zgonu lub poważnych powikłań (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu) obserwowanych w okresie okołooperacyjnym. Ryzyko to nie zależy od licznych chorób współistniejących obserwowanych w tej grupie pacjentów. Prawidłowa kwalifikacja oraz optymalne prowadzenie śródoperacyjne i pooperacyjne mogą zmniejszyć, ale nie wyeliminować najczęściej obserwowane powikłania. Niestety, narastający problem zespołów majaczeniowych oraz zaburzeń funkcji poznawczych w okresie okołooperacyjnym u osób w wieku podeszłym jest daleki od rozwiązania, a jego wystąpienie wpływa destrukcyjnie na proces terapeutyczny, członków zespołu leczniczego oraz najbliższą rodzinę pacjenta.

The aging population of Europe and North America results in increasing numbers of surgical operations on elderly patients and set new level of training for therapeutic teams. The elderly patients present with unique health-care challenges, they require particular attention during the process of risk stratification and operation. Advanced age (80 years and more) independently predicts surgical risk of mortality or postoperative cardiovascular and central nervous system occurrences. That risk is independent from coexisting medical conditions that can be observed in older people. Good risk stratification systems, optimal intra and postoperative care can decrease but do not stop surgical morbidity and mortality. The increasing problem of delirium or postoperative cognitive dysfunction (POCD) still remain before fully understanding and results in distress to the patient, treatment team and family members.