Genetyka sądowa jest dynamicznie rozwijającą się dyscypliną naukową. Genetyczna identyfikacja człowieka prowadzona jest z zastosowaniem kompleksowych rozwiązań, które zapewniają wysoką czułość analizy, eliminują niekorzystny wpływ inhibicji i degradacji śladów biologicznych, a także dostarczają maksymalnej liczby informacji przydatnych dla sądu. Ostatnio uwydatniły się jednak problemy, które wcześniej miały mniejsze znaczenie, jak transfer wtórny, mieszaniny DNA czy niekompletność profili DNA. Wydaje się, że potencjał narodowej bazy danych DNA w Polsce wciąż nie jest należycie wykorzystywany i konieczna jest odpowiednia polityka informacyjna w tym względzie. Do nowych metod, które można wykorzystać na poziomie prowadzonego dochodzenia, należą: określanie pochodzenia biogeograficznego, predykcja cech fizycznych, a także przybliżanie chronologicznego wieku człowieka. Metoda sekwencjonowania następnej generacji może już wkrótce całkowicie wyeliminować zastosowanie elektroforezy kapilarnej w genetyce sądowej. Konieczne są dalsze prace umożliwiające wdrożenie jednolitych standardów w interpretacji i ocenie dowodów pochodzących z badania DNA. Utrzymanie odpowiednio wysokich standardów wymaga ustawicznego szkolenia ekspertów oraz właściwego informowania i szkolenia odbiorców ekspertyz.