Otyłość brzuszna jest manifestacją ciężkich zaburzeń metabolicznych, których wspólnym mianownikiem jest insulinooporność. Nadciśnienie tętnicze często towarzyszy otyłości. Przy wyborze leku hipotensyjnego u osób otyłych należy uwzględnić jego wpływ na metabolizm. Aktywacja układu renina–angiotensyna–aldosteron związana z otyłością brzuszną uzasadnia preferencję leków hipotensyjnych blokujących ten układ, tj. inhibitorów enzymu konwertującego i blokerów receptora dla angiotensyny. W świetle wniosków z analizy badań klinicznych oraz wyników badań eksperymentalnych zrozumiałe staje się hasło „Wal sartanem w duży brzuch”.