Międzynarodowe Stowarzyszenie Badania Bólu zaleca wielodyscyplinarne leczenie chorych z bólem przewlekłym, zwracając uwagę nie tylko na aspekt somatyczny, lecz także na potrzebę postępowania psychologicznego, społecznego, rekreacyjnego i zawodowego u chorych z niepełnosprawnością spowodowaną bólem przewlekłym. Farmakoterapia pozostaje podstawową metodą terapeutyczną, jednakże powinna być tylko częścią złożonego programu rehabilitacyjnego, którego efektem ma być nie tylko zmniejszenie stopnia natężenia bólu, ale także poprawa jakości życia pacjenta oraz jego powrót do normalnej aktywności rodzinnej i społecznej. Zasady leczenia farmakologicznego bólu przewlekłego są oparte na trójstopniowej drabinie analgetycznej, która uwzględnia stosowanie początkowo analgetyków nieopioidowych, a w przypadku ich nieskuteczności dodatkowo słabego opioidu, który na trzecim szczeblu drabiny zastępowany jest silnym opioidem. Skuteczność leczenia farmakologicznego bólu neuropatycznego można wykazać w odniesieniu do leków przeciwdepresyjnych, przeciwdrgawkowych, opioidów, antagonistów receptorów NMDA i niektórych leków stosowanych powierzchniowo.