Badaniom poddano 30 osób obojga płci ze zmianami zwyrodnieniowymi stawów rzepkowo-udowych. Przeprowadzono analizę funkcjonalną stawów i badanie chodu za pomocą systemu CDG (Computer Dyno Graphy) w dwóch wersjach: histogram i gaitline. Podobne badania przeprowadzono w grupie kontrolnej zdrowych osób. Oceniano reakcję podłoża podczas chodu po równym podłożu, po schodach, z obuwiem na płaskich obcasach i z obcasami o wysokości 4 cm. Podwyższenie obcasów pobudzało mięsień czworogłowy uda, powodując ból stawu rzepkowo-udowego. Wyłączenie tego mięśnia, a tym samym zmniejszenie konfliktu rzepkowo-udowego następowało po zwiększeniu aktywności tylnej grupy mięśni: pośladkowego wielkiego, kulszowo-goleniowych (półbłoniasty, półścięgnisty i dwugłowy uda) oraz trójgłowego łydki, jako wyraz kompensacji wewnętrznej.