Parwowirus B19 wywołuje u ludzi rumień zakaźny, niedokrwistość aplastyczną, niedokrwistość noworodków, małopłytkowość, leukopenię. Przebieg zakażenia jest dwufazowy, po objawach grypopodobnych może wystąpić zapalenie stawów lub pancytopenia, częściej u kobiet niż u mężczyzn i dzieci. Diagnostyka laboratoryjna polega na wykryciu immunoglobulin M i G skierowanych przeciw białkom kapsydu VP-2, VP-1 i NS-1. Na tej podstawie można podjąć się określenia stanu serologicznego pacjenta i okresu zakażenia. Najbardziej specyficznym badaniem jest wykrycie DNA PB19 metodą hybrydyzacji in situ lub PCR, ponieważ wyniki są dodatnie nawet w czasie odległym od zakażenia, a także w stanie immunosupresji chorego. W wyniku zakażenia PB19 może dojść do zapalenia stawów, czasem o przewlekłym charakterze, co pozwala na rozpoznanie reumatoidalnego lub młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów. Udowodnienie związku przyczynowego infekcji PB19 z powstaniem trwałych zmian nadżerkowych w stawach byłoby momentem decydującym o ustaleniu etiologii choroby. Jak dotąd nie znaleziono niezbitego dowodu, chociaż wielokrotnie opisywano nadżerkową postać seropozytywnego RZS u dorosłych i MIZS u dzieci w wyniku infekcji PB19. Pojawiają się doniesienia o związku PB19 z innymi chorobami zapalnymi tkanki łącznej. Dopóki nie uzyska się jednoznacznej odpowiedzi, dopóty należy poszukiwać PB19 we wszystkich ostrych artropatiach i obserwować wszystkich PB19-pozytywnych chorych, szczególnie wtedy, gdy dochodzi do przewlekania się zapalenia stawów.