Termin kardiologiczny zespół X po raz pierwszy wprowadził Kemp w 1973 r. Mimo wielu badań i hipotez patomechanizm zespołu X nadal nie został ostatecznie wyjaśniony. Charakteryzuje się on obecnością bólów dławicowych, niedokrwieniem mięśnia sercowego w teście wysiłkowym i prawidłowym obrazem tętnic wieńcowych w koronarografii. Najczęściej rozpoznanie dotyczy kobiet ok. 50. roku życia. Charakter bólów w przebiegu kardiologicznego zespołu X jest często nietypowy, bóle występują nie w czasie, lecz po wysiłku, a nierzadko w spoczynku. Rokowanie u pacjentów z kardiologicznym zespołem X jest dobre zarówno pod względem przeżywalności, jak i odległych powikłań sercowo-naczyniowych. Wieloletnie obserwacje potwierdzają korzystny efekt stosowania antagonistów wapnia, beta-blokerów, sugeruje się korzystny efekt stosowania antagonistów receptorów angiotensyny oraz statyn.