Wstęp: Bardzo ważnym i wciąż jeszcze zbyt mało docenianym czynnikiem profilaktyki chorób nowotworowych jest aktywność fizyczna. Stwierdzono bowiem, że ćwiczenia fizyczne mają dobry wpływ zarówno na chorych w trakcie leczenia, jak i po przebytej chorobie nowotworowej. Aktywność ruchowa ma wyraźny udział w rozwoju somatycznym i motorycznym oraz daje poważne korzyści fizyczne, psychiczne i społeczne.

Celem pracy było omówienie dostępnych metod badania aktywności fizycznej oraz porównanie ich wyników w grupie dzieci zdrowych i leczonych z powodu nowotworu.

Wyniki: Stwierdzono, że poziom sprawności fizycznej zależy od wielu czynników, np. od wieku czy budowy ciała, a także od stanu zdrowia, narządów i układów oraz trybu życia. Jak wynika z omówionych badań, dzieci leczone z powodu choroby nowotworowej wykazują zwykle niższy poziom aktywności fizycznej niż ich zdrowi rówieśnicy.

Wnioski: Bardzo ważny jest nacisk na uświadamianie korzyści płynących z wysiłku fizycznego, zarówno lekarzom, nauczycielom i rodzicom, jak i samym pacjentom, gdyż dzieci bardziej zaangażowane w zajęcia ruchowe mają lepsze samopoczucie, większą odporność na choroby, wolniej się męczą oraz szybciej powracają do pełnego zdrowia.