Analizie poddano 450 przypadków z lat 2017–2018, w których doszło do zgonu w wyniku wypadku drogowego, upadku z wysokości i przygniecenia. Badania pośmiertne wykonane w Zakładzie Medycyny Sądowej w Krakowie obejmowały równolegle konwencjonalną sekcję zwłok i pośmiertną tomografię komputerową (PMCT). Celem pracy była ocena częstości występowania odmy opłucnowej w badanej grupie oraz próba korelacji odmy z obecnością konkretnych rodzajów obrażeń w obrębie klatki piersiowej i okolicznościami doznania urazu. Wykorzystanie danych z PMCT w analizowanej grupie pozwoliło ujawnić odmę opłucnową w 43% przypadków. Istotną obserwacją było występowanie odmy prężnej z zapadnięciem płuca i przesunięciem śródpiersia u 16% zwłok objętych badaniem. Wśród obrażeń towarzyszących odmie opłucnowej najczęstsze były złamania rusztowania kostnego klatki piersiowej (żeber, mostka, kręgosłupa) i zranienia płuc. W 20% przypadków odmie opłucnowej towarzyszyła rozedma podskórna, a w 11% obserwowano wyraźną asymetrię klatki piersiowej. Okoliczności urazu, w których dochodziło do powstania przestrzeni powietrznych w jamach opłucnej, to przede wszystkim upadki z wysokości oraz potrącenia.