Wstęp: Celem pracy była ocena czynników, które mogą utrudniać normalne funkcjonowanie dzieci wyleczonych z choroby nowotworowej. Za wyznaczniki funkcjonowania przyjęto: zdrowie fizyczne, samopoczucie psychiczne i postrzeganie samego siebie, relacje w rodzinie i organizację życia rodzinnego, środowisko szkolne, akceptację społeczną (wsparcie) oraz częstość wykonywania badań kontrolnych.

Materiał i metody: Przebadano łącznie 100 osób, w tym 50 pacjentów (wiek: średnia = 13,5 roku, odchylenie standardowe = 3,7 roku, mediana = 14 lat) i 50 rodziców (wiek: średnia = 40,3 roku, odchylenie standardowe = 6,4 roku, mediana = 39 lat; 79% matek). W badaniu zastosowano autorskie kwestionariusze w postaci ankiet. Do przeprowadzenia analizy statystycznej wykorzystano program Statistica 7.0.

Wyniki: Ponad połowa dzieci miała poczucie ograniczeń dotyczących aktywności fizycznej, przy czym część z nich określało ograniczenia swojej aktywności fizycznej jako znaczne. Dzieci, które oceniły się jako bardziej sprawne od rówieśników, były leczone istotnie krócej niż pozostali pacjenci. Liczba i natężenie negatywnych emocji i myśli odczuwanych przez dzieci po leczeniu choroby nowotworowej wiąże się z czasem trwania terapii, natomiast częstość wykonywania badań kontrolnych nie wpływa na natężenie negatywnych emocji odczuwanych przez dzieci. Nadopiekuńczość rodziców w odczuciach wyleczonych dzieci występuje nie tylko w trakcie choroby, ale utrzymuje się także po zakończeniu leczenia. Relacje w rodzinie i organizacja życia rodzinnego zmieniają się w momencie zdiagnozowania choroby nowotworowej i są niezależne od czasu leczenia. Zarówno rodzice chorych dzieci, jak i sami pacjenci stwierdzają po zakończonym leczeniu średni poziom zaległości szkolnych.