Związek między greliną, peptydem jelitowym stymulującym łaknienie a insuliną pozostaje niejasny. Insulinooporności obserwowanej u osób otyłych towarzyszy niskie stężenie greliny.
Cel pracy: Celem pracy jest ocena związku między stężeniem greliny a insulinemią i insulinoopornością u osób zdrowych oraz otyłych z nadciśnieniem tętniczym, a także ocena wpływu redukcji masy ciała na stężenia greliny i insuliny.
Materiały i metody: Grupę badaną stanowiło 25 osób otyłych (M/K – 13/12, śr. wiek 45,4±10,4 lat, śr. BMI 41,9±9,2 kg/m²). Na podstawie wskaźnika IRI/G grupę otyłych podzielono na grupę osób spełniających kryterium insulinooporności (podgrupa A, n=11) oraz niespełniających tego kryterium (podgrupa B, n=14). Przed i po ukończeniu 8-miesięcznej niefarmakologicznej terapii odchudzającej oznaczono stężenie greliny całkowitej oraz insuliny (obie metodą RIA). Grupę kontrolną stanowiło 25 osób porównywalnych co do płci i wieku.
Wyniki: Po niefarmakologicznej terapii odchudzającej trwającej ok. 8 mies. stężenie greliny wzrosło o 227 pg/ml (31,8%). Średni ubytek masy ciała wyniósł 6,4%. W grupie badanej stwierdzono istotne ujemne korelacje między grelinemią a insulinemią na czczo oraz między grelinemią a wskaźnikiem IRI/G. Analiza regresji wieloczynnikowej wykazała, że w podgrupie B insulinemia pozostała niezależnym predyktorem stężenia greliny na czczo.
Wnioski: U osób otyłych z nadciśnieniem tętniczym obserwuje się obniżone stężenia greliny całkowitej w osoczu. Redukcji masy ciała towarzyszy wzrost stężenia greliny. Ujemna korelacja pomiędzy stężeniem greliny a insulinemią w grupie otyłych hipertoników wskazuje na potencjalną rolę hiperinsulinemii w kształtowaniu niskich stężeń greliny w tej grupie chorych.