W badaniu oceniano skuteczność rizedronianu w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej w zależności od polimorfizmu genu dla osteoprotegeryny (OPG). Obserwacja kliniczna była prowadzona wśród 49 pacjentek z rozpoznaną osteoporozą pomenopauzalną. Wszystkie pacjentki miały wykonany pomiar gęstości mineralnej kości w obrębie szyjki kości udowej przed rozpoczęciem leczenia oraz po roku terapii. Oprócz rizedronianu (preparat Actonel) badane pacjentki stosowały również wapń i witaminę D3, w dawkach zalecanych przez IOF. Skuteczność terapii oceniano klinicznie jako obecność lub brak złamania kości. Badanie polimorfizmu genu osteoprotegeryny 9G/C w eksonie 1 było prowadzone w oparciu o metody PCR i SSCP oraz sekwecjonowanie fragmentów DNA. Na podstawie badań genetycznych pacjentki podzielono na 3 grupy, w zależności od polimorfizmu genu dla OPG – pacjentki z allelem CC, z allelem CG, z allelem GG. Na podstawie rocznej obserwacji można stwierdzić, że w badanej grupie pacjentek największy przyrost BMD podczas leczenia rizedronianem zaobserwowano w grupie z allelem CG genu osteoprotegeryny, a najmniejszy przyrost w grupie chorych z allelem CC genu. Stwierdzono, że sekwencja GG genu dla osteoprotegeryny wiąże się z występowaniem najwyższej gęstości mineralnej kości w badanej grupie chorych. W naszej obserwacji złamanie kości wystąpiło u 2 osób, jednej pacjentki z genotypem CG i drugiej z genotypem GG. Na podstawie rocznej obserwacji nie udało się wykazać statystycznie istotnej przewagi efektów leczenia rizedronianem w zależności od wariantów genotypu genu dla osteoprotegeryny.