Cukrzyca ma już charakter epidemii, jej leczenie pochłania olbrzymie koszty. Dlatego bardzo ważna jest wczesna diagnostyka czynników ryzyka zaburzeń metabolizmu węglowodanów i wczesne wykrywanie cukrzycy typu 2, przed wystąpieniem jej przewlekłych powikłań. Takie postępowanie może umożliwić lepszą kontrolę metaboliczną, a nawet cofnięcie się zaburzeń metabolizmu węglowodanów. Uważa się, iż cukrzyca rozpoznawana jest zbyt późno, często w momencie istnienia przewlekłych powikłań – mikroangiopatii i/lub makroangiopatii, a koszt leczenia takiego pacjenta jest ogromny. Fakty te przemawiają za koniecznością prowadzenia profilaktyki pierwotnej oraz wdrożenia jednolitego schematu rozpoznawania i postępowania we wczesnej cukrzycy typu 2. Przykładem takiego działania są badania omówione w poniższej pracy. Dowodzą one, że cukrzycy typu 2 można zapobiegać, a na pewno wcześniej rozpoznawać. W prewencji skuteczne okazały się nie tylko leki wpływające bezpośrednio na metabolizm węglowodanów, ale również ACE-inhibitory, statyny i blokery lipazy lipoproteinowej. Profilaktyka cukrzycy typu 2 jest bardzo trudna, ale możliwa. Nadal otwartą sprawą pozostaje forma interwencji i sposób jej przeprowadzenia oraz czas, w jakim tę interwencję należy podjąć.