Choroba wieńcowa, a w szczególności ostre zespoły wieńcowe, są jedną z najczęstszych przyczyn inwalidztwa i śmiertelności. Pomimo dość dobrego zrozumienia patomechanizmu choroby nadal trudno określić czynniki bezpośrednio zapowiadające wystąpienie OZW. Wśród predykatorów tego stanu wymienia się: parametry morfologiczne krwi, poziom fibrynogenu, interleukin, białka C-reaktywnego, molekuł adhezyjnych, metaloproteinaz oraz TNF-alfa. Czynniki te są efektem przemian patofizjologicznych, towarzyszących schorzeniom metabolicznym (np. cukrzycy) i nadciśnieniu tętniczemu oraz inicjują lub nasilają odczyn zapalny, szczególnie w przypadku współistnienia hipercholesterolemii. Stwierdzono, że przy zaburzeniach metabolicznych, zwłaszcza dyslipidemii i insulinooporności, dochodzi do stresu oksydacyjnego, aktywacji kinaz, pobudzenia neurohormonalnego oraz dysfunkcji śródbłonka wyrażonej zaburzeniami syntezy tlenku azotu. Istotnym predykatorem zdarzeń sercowo-naczyniowych, niezależnie od współistnienia cukrzycy, jest również wartość hemoglobiny glikowanej. Zgodnie ze strategią wielomarkerową celowa jest ocena czynników ryzyka z różnych grup, co pozwala lepiej ocenić niebezpieczeństwo wystąpienia incydentów sercowo-naczyniowych. Większość z analizowanych parametrów, mimo uznanej wartości prognostycznej nie może być jednak powszechnie wykorzystana, ze względu na ograniczenia metodologiczne i finansowe. Biorąc pod uwagę powyższe aspekty wydaje się, że w praktyce klinicznej powszechne zastosowanie zyska obecnie przede wszystkim białko C-reaktywne i hemoglobina glikowana.