Pacjenci z cukrzycą mają znacznie większe ryzyko rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego. Cukrzyca pogarsza rokowanie chorych z zawałem mięśnia sercowego. Wynika to z większego zaawansowania zmian miażdżycowych w tętnicach wieńcowych oraz nadkrzepliwości krwi, związanej m.in. z nadreaktywnością płytek, podwyższonymi czynnikami krzepnięcia oraz obniżonym potencjałem fibrynolitycznym. Pacjenci z cukrzycą oraz współistniejącym zawałem mięśnia sercowego odnoszą szczególne korzyści z intensywnej terapii przeciwpłytkowej i przeciwkrzepliwej. U osób chorujących na cukrzycę ze współistniejącym ostrym zespołem wieńcowym wykazano korzyść ze stosowania nielicznych leków przeciwpłytkowych i przeciwkrzepliwych: prasugrelu u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI), inhibitorów GP IIb/IIIa u chorych z wysokim ryzykiem wystąpienia zawału mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) oraz STEMI poddawanych leczeniu interwencyjnemu, a także biwalirudyny u chorych na cukrzycę z NSTEMI. Dostępne fakty wskazują na konieczność stosowania zindywidualizowanego leczenia pacjentów z cukrzycą oraz współistniejącą chorobą wieńcową.