Chorzy z cukrzycą typu 2 znacznie częściej są narażeni na powikłania typu makroangiopatii. Obraz kliniczny i angiograficzny miażdżycy tętnic wieńcowych u chorych z cukrzycą jest odmienny niż u chorych bez cukrzycy. Istotnie częściej występuje nieme niedokrwienie lub obniżenie tolerancji wysiłku, które są ekwiwalentami zaawansowanej choroby wieńcowej. Umiejętne nieinwazyjne rozpoznawanie zaawansowanej miażdżycy tętnic wieńcowych jest jednym z kluczowych elementów kardiologii. Bardzo często chorzy z cukrzycą nie są w stanie wykonać diagnostycznego testu wysiłkowego bądź jego interpretacja kliniczna jest utrudniona. Badania echokardiograficzne obciążeniowe cechują się wysokim odsetkiem badań fałszywie dodatnich z uwagi na zmiany strukturalne kardiomiocytów wynikające z mikroangiopatii i samych zaburzeń metabolicznych. Scyntygrafia perfuzyjna jest badaniem drogim, częściowo inwazyjnym (podanie radioizotopu, promieniowanie), dostępnym w niewielu ośrodkach. Najbardziej przydatna jest w przypadku oceny żywotności mięśnia serca, zwłaszcza u chorych z cukrzycą po przebytym niemym zawale serca. Coraz większe nadzieje wiąże się z nowoczesną diagnostyką wieńcową metodą tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego, które umożliwiają w sposób nieinwazyjny określenie morfologii blaszki miażdżycowej. Biorąc pod uwagę charakter zmian miażdżycowych u chorych na cukrzycę, szczególnie przydatny klinicznie może być wskaźnik uwapnienia tętnic. Natomiast obiektywnym badaniem przeprowadzonym w celu oceny faktycznej tolerancji wysiłku i jakości życia, a następnie w celu oceny efektów leczenia u chorych z cukrzycą może stać się test wysiłkowy z oceną gazów oddechowych.