Zapalenia skórno-mięśniowe (dermatomyositis, DM) i wielomięśniowe (polymyositis, PM) są rzadkimi, idiopatycznymi zapalnymi miopatiami. W przypadkach o łagodnym przebiegu DM i PM mogą przejawiać się tylko nieznacznym osłabieniem siły mięśniowej, natomiast w przypadkach skrajnie ciężkich mogą prowadzić do zajęcia mięśni przełyku, oddechowych i mięśnia sercowego. U przeważającej większości chorych podstawę leczenia stanowią glikokortykosteroidy lub skojarzenie tych leków z metotreksatem i/lub azatiopryną. Do parametrów decydujących o rokowaniu i zakresie odpowiedzi na planowaną terapię należą: obecność autoprzeciwciał, czas trwania choroby przed rozpoczęciem leczenia, wystąpienie zaburzeń połykania, stopień osłabienia siły mięśni oddechowych, zajęcie mięśnia sercowego oraz współistnienie choroby nowotworowej. W pracy dokonano przeglądu aktualnego stanu wiedzy na temat możliwości leczenia chorych na DM i PM. Przedstawiono obowiązujące zalecenia oraz omówiono nowe możliwości terapeutyczne, będące alternatywą dla chorych niereagujących na standardową farmakoterapię.