Streszczenie
10/2000
vol. 3
Biegunki – etiopatogeneza i klinika w świetle współczesnej wiedzy
Przew Lek 2000, 10, 19-26
Data publikacji online: 2004/03/05
Biegunka jest objawem spotykanym bardzo często, lecz na szczęście w większości przypadków ustępuje samoistnie. Kliniczne objawy biegunki nie zależą od tego czy jej przyczyna jest powszechna (np. zakażona woda), czy rzadko spotykana (np. zespół rakowiaka). Biegunki ostre i przewlekłe to zagadnienie obszerne i interdyscyplinarne.
Stolce prawidłowej konsystencji zawierają ok. 20 proc. suchej substancji. Przy zawartości suchej substancji wynoszącej 15 proc., stolce stają się papkowate, zaś przy zawartości 10 proc. i mniej, mówimy już o stolcach biegunkowych. Przeciętna masa stolca wynosi u mężczyzn 102–195 g, u kobiet 30–80 g na dobę. Wg powszechnie przyjętej definicji, biegunka występuje wówczas, gdy masa stolca przekracza 250/na dobę, jego konsystencja jest płynna, półpłynna lub papkowata, a częstość oddawania jest większa niż 2 razy na dobę. Jeżeli stan taki utrzymuje się dłużej niż 3 dni, mamy do czynienia z poważnym epizodem biegunki.
Nieco inaczej przedstawia się pediatryczna definicja ostrej biegunki. Jest to zespół chorobowy charakteryzujący się oddawaniem przez dziecko co najmniej 3 wolnych (wodnistych) stolców w ciągu 12 godz. lub nawet tylko jednego stolca, ale z domieszką śluzu, ropy lub krwi – w okresie do 10 dni. Powyżej tego okresu biegunkę uznaje się za przewlekającą się, a trwającą ponad 3 tyg. za przewlekłą lub oporną na leczenie. Należy przypomnieć, że dziecko karmione piersią wydala fizjologicznie luźny stolec, a oddawanie 3 takich stolców jest jeszcze normą. Zatem klasyczna definicja jest zmodyfikowana o zastrzeżenie, iż u dzieci karmionych naturalnie biegunkę rozpoznajemy wówczas, gdy oddają one średnio o 2 stolce więcej niż zazwyczaj.
Najważniejszym powikłaniem ostrej biegunki, szczególnie u dzieci, jest odwodnienie, którego nasilenie determinuje zarówno wybór postępowania leczniczego, jak również ma wpływ na rokowanie. O tym, że biegunka u małych dzieci nadal stanowi poważny problem w skali światowej, świadczy fakt, że zajmuje się nim specjalnie powołany dział Światowej Organizacji Zdrowia (WHO Programme for Control of Diarrhoeal Diseases – CDD). W krajach rozwijających się w dalszym ciągu umiera rocznie wiele milionów dzieci z powodu biegunki, najczęściej skojarzonej z inną chorobą zakaźną, ale przede wszystkim z niedożywieniem.
Kompleksowa ocena
pacjenta z biegunką
Biegunka wymaga...
Pełna treść artykułu...
Stolce prawidłowej konsystencji zawierają ok. 20 proc. suchej substancji. Przy zawartości suchej substancji wynoszącej 15 proc., stolce stają się papkowate, zaś przy zawartości 10 proc. i mniej, mówimy już o stolcach biegunkowych. Przeciętna masa stolca wynosi u mężczyzn 102–195 g, u kobiet 30–80 g na dobę. Wg powszechnie przyjętej definicji, biegunka występuje wówczas, gdy masa stolca przekracza 250/na dobę, jego konsystencja jest płynna, półpłynna lub papkowata, a częstość oddawania jest większa niż 2 razy na dobę. Jeżeli stan taki utrzymuje się dłużej niż 3 dni, mamy do czynienia z poważnym epizodem biegunki.
Nieco inaczej przedstawia się pediatryczna definicja ostrej biegunki. Jest to zespół chorobowy charakteryzujący się oddawaniem przez dziecko co najmniej 3 wolnych (wodnistych) stolców w ciągu 12 godz. lub nawet tylko jednego stolca, ale z domieszką śluzu, ropy lub krwi – w okresie do 10 dni. Powyżej tego okresu biegunkę uznaje się za przewlekającą się, a trwającą ponad 3 tyg. za przewlekłą lub oporną na leczenie. Należy przypomnieć, że dziecko karmione piersią wydala fizjologicznie luźny stolec, a oddawanie 3 takich stolców jest jeszcze normą. Zatem klasyczna definicja jest zmodyfikowana o zastrzeżenie, iż u dzieci karmionych naturalnie biegunkę rozpoznajemy wówczas, gdy oddają one średnio o 2 stolce więcej niż zazwyczaj.
Najważniejszym powikłaniem ostrej biegunki, szczególnie u dzieci, jest odwodnienie, którego nasilenie determinuje zarówno wybór postępowania leczniczego, jak również ma wpływ na rokowanie. O tym, że biegunka u małych dzieci nadal stanowi poważny problem w skali światowej, świadczy fakt, że zajmuje się nim specjalnie powołany dział Światowej Organizacji Zdrowia (WHO Programme for Control of Diarrhoeal Diseases – CDD). W krajach rozwijających się w dalszym ciągu umiera rocznie wiele milionów dzieci z powodu biegunki, najczęściej skojarzonej z inną chorobą zakaźną, ale przede wszystkim z niedożywieniem.
Kompleksowa ocena
pacjenta z biegunką
Biegunka wymaga...
Pełna treść artykułu...
Zintergrowane z
