Poszczególne składowe układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA) uczestniczą w patogenezie przewlekłej choroby nerek. Na podstawie licznych badań klinicznych omówiono wpływ leków działających na poszczególne składowe układu RAA, na progresję przewlekłych nefropatii. Wykazano istotne korzyści wynikające ze stosowania ACE-I lub sartanów, polegające na zmniejszeniu białkomoczu i zwolnieniu tempa progresji nefropatii. W pracy omówiono również badania kliniczne, w których zastosowano skojarzone leczenie ACE-I z sartanami, w tym przede wszystkim badanie ONTARGET. U chorych uczestniczących w tym badaniu, stosujących podwójną blokadę, częściej występowały objawy niepożądane i postępowało upośledzenie czynności wydalniczej nerek. Decyzja o zastosowaniu podwójnej blokady układu RAA powinna być podejmowana indywidualnie, biorąc pod uwagę ryzyko wystąpienia progresji choroby nerek i całkowite ryzyko wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych oraz możliwość wystąpienia ostrych powikłań podwójnej blokady RAA.