Choroby autoimmunizacyjne charakteryzują się przewlekłym przebiegiem z okresami zaostrzeń i remisji, które w wielu przypadkach prowadzą do trwałego inwalidztwa, a nawet zgonu. Nieodłącznym elementem tej grupy schorzeń jest obecność antygenów będących integralnymi komponentami komórek własnych, zwanych z tego powodu autoantygenami, produkowanych w celu eliminacji autoprzeciwciał. Obecnie znanych jest ponad 70 jednostek chorobowych o podłożu autoimmunologicznym i szacuje się, że dotyczą one ok. 5% światowej populacji ludności. W przeważającym odsetku dokonano już identyfikacji autoantygenów, przeciwko którym kierowana jest odpowiedź immunologiczna, ale mimo to nieustannie definiowane są kolejne autoantygeny stanowiące cele ataku własnego układu immunologicznego. W niniejszej pracy dokonano omówienia mechanizmów odpowiedzialnych za rozwój schorzeń autoimmunologicznych ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedzi komórkowej i humoralnej, tolerancji immunologicznej, predyspozycji genetycznej oraz aktualnych możliwości i przyszłych strategii leczenia.