Kryteria diagnostyczne stosowane do podziału na cukrzycę typu 1 i typu 2 jeszcze do niedawna wydawały się jasne. Uważano, że podobnie jak występowanie przeciwciał przeciwwyspowych i tendencja do rozwoju kwasicy ketonowej są charakterystyczne dla cukrzycy typu 1, insulinooporność oraz wolniejszy przebieg choroby są typowe dla cukrzycy typu 2. Pojawiające się jednak w ostatnich latach wyniki badań oraz doniesienia kazuistyczne dostarczają dowodów podważających tę logikę. Rozwój nowych metod badawczych pozwala na prowadzenie pogłębionych badań nad patogenezą i patofizjologią cukrzycy. Pojawiające się nowe dane przemawiają za koniecznością podjęcia rewizji dotychczasowej klasyfikacji cukrzycy. W artykule przedstawiono także nowe terapeutyczne trendy w profilaktyce i leczeniu cukrzycy – transplantacje, hamowanie immunologicznej destrukcji i promocje regeneracji komórek β.