Cyfrowe fenotypowanie poszerza ocenę przebiegu zaburzenia używania alkoholu o dane zbierane między wizytami, w codziennym środowisku pacjenta. Obejmuje ono krótkie, powtarzane samoopisy oraz dane pasywne pozyskiwane ze smartfona i innych urządzeń, analizowane łącznie z informacjami dotyczącymi nastroju, głodu alkoholu, snu, aktywności i kontekstu środowiskowego. Celem pracy jest omówienie znaczenia tego podejścia w rozpoznawaniu narastającego ryzyka nawrotu oraz w doborze odpowiednich interwencji terapeutycznych. Największą wartością kliniczną cyfrowego fenotypowania jest obecnie możliwość wcześniejszego wykrywania pogorszenia stanu pacjenta i szybszego wdrażania adekwatnej reakcji terapeutycznej. Do głównych ograniczeń należą niejednorodność metod badawczych, braki danych, problemy związane z prywatnością oraz potrzeba dalszej walidacji klinicznej.