Cyfrowe fenotypowanie w ocenie ryzyka nawrotu u dorosłych z zaburzeniem używania alkoholu – możliwości monitorowania i interwencji

Cyfrowe fenotypowanie poszerza ocenę przebiegu zaburzenia używania alkoholu o dane zbierane między wizytami, w codziennym środowisku pacjenta. Obejmuje ono krótkie, powtarzane samoopisy oraz dane pasywne pozyskiwane ze smartfona i innych urządzeń, analizowane łącznie z informacjami dotyczącymi nastroju, głodu alkoholu, snu, aktywności i kontekstu środowiskowego. Celem pracy jest omówienie znaczenia tego podejścia w rozpoznawaniu narastającego ryzyka nawrotu oraz w doborze odpowiednich interwencji terapeutycznych. Największą wartością kliniczną cyfrowego fenotypowania jest obecnie możliwość wcześniejszego wykrywania pogorszenia stanu pacjenta i szybszego wdrażania adekwatnej reakcji terapeutycznej. Do głównych ograniczeń należą niejednorodność metod badawczych, braki danych, problemy związane z prywatnością oraz potrzeba dalszej walidacji klinicznej.

Digital phenotyping extends the assessment of alcohol use disorder by incorporating data collected between clinical visits in the patient’s everyday environment. It includes brief, repeated self-reports as well as passive data obtained from smartphones and other devices, interpreted in conjunction with information on mood, alcohol craving, sleep, activity, and environmental context. The aim of this paper is to discuss the significance of this approach in identifying increasing relapse risk and in guiding the selection of appropriate therapeutic interventions. At present, the principal clinical value of digital phenotyping lies in its potential to enable earlier detection of patient deterioration and the more rapid implementation of an adequate therapeutic response. Its main limitations include methodological heterogeneity, missing data, privacy-related concerns, and the need for further clinical validation.