Dane epidemiologiczne i patofizjologiczne uzasadniają stosowanie w kardiologii interwencji zwalniających akcję serca. Wyniki wielu badań potwierdziły, że podwyższona częstość akcji serca jest niezależnym czynnikiem ryzyka zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezależnie od uznawanych klasycznych czynników ryzyka. Dotychczas stosowane metody zwalniania akcji serca, takie jak leczenie beta-adrenolitykami oraz niektórymi antagonistami kanałów wapnia, wiązały się z licznymi działaniami ubocznymi. W codziennej praktyce klinicznej brakowało leku, który wybiórczo zwalniałby częstość akcji serca. Iwabradyna jest pierwszym nowoczesnym lekiem wybiórczo hamującym prąd rozrusznikowy If w komórkach węzła zatokowo-przedsionkowego. Selektywny mechanizm działania iwabradyny stwarza nowe nadzieje w leczeniu choroby niedokrwiennej serca i innych schorzeń sercowo-naczyniowych.