Wstęp: Miażdżyca zarostowa tętnic kończyn dolnych (peripheral artery disease – PAD) objawia się często typowym dla niej symptomem chromania przestankowego, co zmusza chorego do przerwania marszu i ogranicza jego możliwości wysiłkowe. Właściwie prowadzony trening marszowy wydłuża dystans chromania i poprawia jakość życia chorych. Wytyczne TASC II wskazują, aby rozważać procedury rewaskularyzacji naczyniowej w kończynie dolnej dopiero wówczas, gdy pacjent nie odpowiada na leczenie za pomocą ćwiczeń i/lub leków.

Cel pracy: Próba odpowiedzi na pytanie, czy chorzy z chromaniem przestankowym kwalifikowani do zabiegów endowaskularnych byli w trakcie dotychczasowej terapii informowani o zasadach leczenia zachowawczego, a w szczególności o możliwości leczenia wysiłkiem fizycznym.

Materiał i metody: Badaniami objęto 52 chorych (46 mężczyzn i 6 kobiet) z przewlekłym miażdżycowym niedokrwieniem kończyn dolnych (okres IIb/III w klasyfikacji Fontaine’a) kwalifikowanych do zabiegów rewaskularyzacyjnych. Chorzy byli uprzednio leczeni zarówno w poradniach naczyniowych, jak i w przychodniach przez lekarzy rodzinnych przynajmniej 3–10 lat.

Wyniki: Aż 65,3% badanych nie otrzymało zaleceń leczenia treningiem marszowym w dotychczasowej terapii, 27% badanych otrzymało ogólne zalecenie typu „proszę dużo chodzić”, lecz nie znało zasad treningu marszowego. Jedynie 7,7% badanych znało zasady tej formy terapii. Ponadto wszyscy pacjenci mieli świadomość wpływu palenia tytoniu na rozwój miażdżycy tętnic kończyn dolnych.

Wnioski: Lekarze rodzinni, chirurdzy naczyniowi i angiolodzy nie informują należycie chorych o możliwości leczenia miażdżycowego niedokrwienia tętnic treningiem marszowym. Zasada „proszę dużo chodzić” u chorych z chromaniem przestankowym wymaga szczegółowego wyjaśnienia. Chorzy z chromaniem przestankowym palący tytoń są edukowani na temat wpływu nałogu na rozwój PAD.