Mimo stałej poprawy wskaźników epidemiologicznych gruźlicy, w Polsce choroba ta nadal stanowi poważny problem diagnostyczny. Gruźlica często przebiega bezobjawowo, choć może rozwinąć się w każdym miejscu i narządzie jako gruźlica pozapłucna, zajmując często opłucną, OUN, nerki, osierdzie, wątrobę czy kości. Gruźlica pozapłucna rozwija się po ponad 2 latach od zakażenia lub wiele lat później. Wystąpieniu choroby sprzyjają niedożywienie, niewydolność nerek, cukrzyca, starszy wiek, leczenie immunosupresyjne i nowotwory. W Polsce wykorzystuje się nowe metody mikrobiologicznej diagnostyki gruźlicy, np. QuantiFERON^® – TB Gold. Diagnostyka obrazowa odgrywa ważną rolę w diagnozowaniu i leczeniu gruźlicy płuc i pozapłucnej. Do oceny zmian opłucnowych stosowana jest ultrasonografia (USG). W gruźlicy pozapłucnej rodzaj badania zależy od umiejscowienia procesu swoistego. Częściej niż w gruźlicy płuc wykorzystuje się tomografię komputerową (TK) i rezonans magnetyczny (RM). Leczenie gruźlicy pozapłucnej przebiega wg III kategorii leczenia gruźlicy płuc z ujemnymi rozmazami plwociny z użyciem leków przeciwprątkowych pierwszego rzutu. Gruźlica pozapłucna w Polsce to nadal poważny problem diagnostyczny i leczniczy.