Rozpoznanie niewydolności serca (NS) ustala się na podstawie obrazu klinicznego oraz wyników badań dodatkowych, z których największą rolę odgrywa echokardiografia. W toku diagnostyki NS rutynowo wykonuje się również badanie elektrokardiograficzne (EKG), badanie radiologiczne klatki piersiowej i badania laboratoryjne. Pomiar stężeń peptydów natriuretycznych cechuje wysoka wartość predykcyjna w rozpoznawaniu NS. W celu potwierdzenia rozpoznania, oceny zaawansowania i ustalenia etiologii NS zastosować można również inne badania diagnostyczne.