Niepłodność dotyczy 13–15% par w wieku rozrodczym. Rozpoznaje się ją po roku regularnego współżycia bez zabezpieczenia. Za niepłodność odpowiada w 40–50% czynnik żeński, w 30–40% czynnik męski, w 20% współistnieją oba czynniki, a w 10–15% nie można ustalić przyczyny. Do żeńskich przyczyn należą kolejno: zaburzenia owulacji, endometrioza, czynnik jajowodowy, zaburzenia maciczne, szyjkowe oraz immunologiczne. U mężczyzn zdecydowana większość przypadków niepłodności uwarunkowana jest zaburzeniami w spermiogramie, a etiologię udaje się ustalić tylko w 40–60% przypadków. Leczenie w warunkach ambulatoryjnych obejmuje monitorowanie cyklu i określenie dni płodnych, przywrócenie owulacji, próbę poprawy parametrów nasienia oraz eliminację stanów zapalnych. Uważa się, że postępowanie takie można prowadzić maksymalnie do 2 lat, po czym para powinna zostać skierowana do wysokospecjalistycznego ośrodka zajmującego się leczeniem niepłodności.