Gwałtowne starzenie się populacji, wynikające ze wzrostu przeciętnej długości życia oraz zmniejszenia przyrostu naturalnego, ma swoje odzwierciedlenie w odsetku osób starszych zgłaszających się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Lekarz rodzinny musi liczyć się z tym, że coraz więcej jego pacjentów będzie w podeszłym wieku, a zatem coraz częściej będzie musiał radzić sobie ze złożonymi problemami wynikającymi m.in. z polipatologii oraz odmienności w przebiegu schorzeń. Musi mieć również świadomość, że częściej niż u młodszych pacjentów natrafi na trudności diagnostyczne i terapeutyczne. Brak charakterystycznych objawów, występowanie objawów nietypowych lub zupełnie niespecyficznych, utrudniona współpraca z chorym, często trudna sytuacja ekonomiczna i brak wsparcia ze strony bliskich powodują, że radzenie sobie ze zdrowotnymi problemami człowieka starego jest prawdziwą i trudną sztuką.