Problem dyspepsji czynnościowej dotyczy szerokiej grupy pacjentów, statystyki w krajach zachodnich podają, że ok. 23–25 proc. społeczeństwa cierpi okresowo z powodu takich dolegliwości.
Mimo różnorodnych koncepcji patogenezy dolegliwości w dyspepsji czynnościowej, odnoszących się do zaburzeń motoryki, wydzielania, progu czucia trzewnego bólu i wpływu zakażenia Helicobacter pylori, dotychczas nie ustalono jednorodnych podstaw patofizjologicznych tej choroby. Pewne kontrowersje, jak we wszystkich chorobach czynnościowych, budzi możliwość wykluczenia różnorodnych zmian organicznych, w tym także mikroskopowego nacieku zapalnego błony śluzowej żołądka.
Postępowanie terapeutyczne w przypadku dyspepsji czynnościowej jest wielokierunkowe. Dotychczasowe badania wskazują na skuteczność stosowania preparatów zmniejszających wydzielanie żołądkowe, w tym szczególnie IPP, leków prokinetycznych czy antydepresyjnych. Niejasna jest rola infekcji Helicobacter pylori w etiopatogenezie dyspepsji czynnościowej i nie jest do końca ustalona skuteczność leczenia eradykacyjnego.
W postępowaniu terapeutycznym w dyspepsji czynnościowej należy brać pod uwagę intensywność dolegliwości, czas ich trwania i ich wpływ na jakość życia.