Praca przedstawia profile działania escitalopramu, sertraliny i duloksetyny w leczeniu zaburzeń lękowych. Podstawowym założeniem leżącym u podstaw proponowanej tu metody profilowania doboru leku do indywidualnych potrzeb osoby leczonej jest obserwacja kliniczna, że poszczególne substancje należące do kategorii „przeciwlękowych” albo charakteryzowane jako „posiadające działanie przeciwlękowe” mają zróżnicowane profile działania na funkcje psychiczne osób, które je przyjmują. Te obserwowane w kontakcie z osobami leczonymi profile działania poszczególnych substancji odzwierciadlają ich zróżnicowane działania na poziomie biologicznym.

W pracy przedstawiono w sposób praktyczny propozycje omawiania z osobą zgłaszającą się po pomoc spodziewanych efektów leczenia (wpływ poszczególnych leków na funkcje psychiczne), sposób konstytuowania rozmowy i zakres tematów, które powinny być podjęte. Wskazano również na konieczność omówienia psychologicznych i subiektywnych aspektów leczenia. Zaprezentowano najważniejsze zagadnienia, które powinny zostać poruszone w trakcie drugiej kolejnej wizyty osoby leczonej.

Prowadzenie farmakoterapii u osoby z zaburzeniami lękowymi wymaga zindywidualizowanego doboru leku i wzięcia pod uwagę szeregu aspektów, w tym psychologicznych, które wpływają na rezultaty leczenia. Te psychologiczne aspekty powinny być uwzględnione w trakcie rozmowy z osobą, która zgłasza się w celu podjęcia leczenia.