Artykuł omawia znaczenie dostosowania komunikacji psychiatrycznej do odmiennych sposobów organizacji psychicznej, przetwarzania informacji, koncentracji uwagi i konstruowania znaczeń przez pacjentów. W kontakcie klinicznym rozmowa nie jest wyłącznie przekazem informacji, lecz spotkaniem dwóch modeli interpretacyjnych. Różnice te szczególnie ujawniają się w zaburzeniach psychotycznych, spektrum autyzmu oraz zespole nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, gdzie komunikaty mogą być przetwarzane, odpowiednio, w ramach przekonań urojeniowych, literalnie lub fragmentarycznie w czasie. Prowadzi to do nieporozumień, błędnej oceny współpracy oraz obniżonej adherencji terapeutycznej. Autorzy proponują ujęcie komunikacji jako procesu predykcyjnego rozumienia oraz przedstawiają praktyczne wskazówki dotyczące modyfikacji stylu rozmowy, w tym strukturyzowania przekazu, precyzji semantycznej i sprawdzania rozumienia, ilustrowane opisami przypadków klinicznych.