Hiperglikemia występująca w cukrzycy wpływa bezpośrednio i pośrednio (przez powstawanie późnych produktów glikacji białek i pobudzenie szlaku poliolowego przemiany glukozy) na rozwój uszkodzenia drobnych naczyń, także nerek (kłębuszków) i serca. Zapewnienie optymalnej kontroli metabolicznej cukrzycy: glikemii, ciśnienia tętniczego i gospodarki lipidowej, pozwala skutecznie chronić nerki i układ sercowo-naczyniowy przed uszkodzeniem. Uzyskano dowody, że takie postępowanie może zmniejszyć o ponad 50% rozwój zwiększonego wydalania albumin w moczu, nefropatii cukrzycowej i występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych. Chorych z nefropatią cukrzycową należy wcześnie kwalifikować do terapii nerkozastępczej, gdy wartości filtracji kłębuszkowej wynoszą 29–15 ml/min/1,73 m².