W praktyce klinicznej najczęściej stosowanymi lekami hipolipemicznymi są statyny i fibraty. Statyny są lekami z wyboru u osób z podwyższonym stężeniem cholesterolu LDL. Z kolei fibraty mają zastosowanie głównie u osób z niskim stężeniem cholesterolu HDL i/lub wysokim stężeniem trójglicerydów. U pacjentów z ciężką hipertrójglicerydemią lub z hiperlipidemią mieszaną bądź aterogenną dyslipidemią uzyskanie celów leczenia jednym lekiem nie zawsze daje oczekiwane efekty, bądź może wiązać się z wystąpieniem objawów niepożądanych, gdy stosowane są maksymalne dawki.
Teoretycznie można łączyć ze sobą wszystkie leki hipolipemiczne, zwłaszcza z różnym mechanizmem działania na metabolizm lipoprotein. W praktyce najczęściej stosowane i uzasadnione jest łączenie statyny z fibratem. Korzystne jest również łączenie statyny z kwasem nikotynowym, ale rzadko stosowane, ze względu na objawy niepożądane obserwowane po kwasie nikotynowym. W badaniach klinicznych są obserwacje dotyczące łączenia statyn z nowymi lekami hipolipemicznymi (ezetymib, inhibitory CETP).
Terapia skojarzona lekami hipolipemicznymi pozwala uzyskać większe procentowe zmiany w stężeniach lipidów, a także większy odsetek osób osiąga cele leczenia niż po monoterapii. Ten rodzaj terapii można rozważyć u osób z wysokim ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych z towarzyszącymi ciężkimi zaburzeniami lipidowymi.